Kun jij de controle loslaten over je kids?
02 september 2021 
10 min. leestijd

Kun jij de controle loslaten over je kids?

Op de meest onverwachte momenten zie je de progressie die je eigen mindset gemaakt heeft. Ik vertel je er hieronder meer over.

Vandaag een klein beetje een gevoelig onderwerp. Of ja gevoelig… Ik had van het weekend iets grappigs meegemaakt, maar het zette me wel aan het denken. Het was vroeger namelijk bij mij echt een ding! Het liet me de groei van mijn mindset zien op een manier die ik niet verwacht had, maar ook de impact die het moederschap op je heeft.

Ik zat aan tafel. Het was zaterdagochtend. Ik zag mijn oudste dochter van 7 haar croissantje heerlijk opeten. Relaxt leunde ik achterover en zag onder de tafel… Sokken in haar badslippers! Ik moest lachen: gewoon hoe het eruit ziet, maar ook omdat ik weet dat mensen met oudere kinderen hier ook mee worstelen. Dit schoot er door me heen: “Oh, nee. Dan gaat ze met die sokken in haar slippers naar school, dat kan echt niet…” Maar goed. Ik zie dus dat zij altijd heerlijk loopt op haar badslippers met die sokken aan. En ik vroeg me af: “Vind ik dat eigenlijk ECHT zo erg dat ze zo over straat loopt?” En het antwoord was vrij helder: “Het kan me echt geen ene reet schelen…”

Dit komt ergens vandaan en dat zal ik zo met je delen. Ik vind het oprecht NIET erg dat mijn dochter met haar sokken in haar badslippers over straat gaat. ZIJ voelt zich er fijn bij, ze wil zich graag zo kleden, het boeit haar niet hoe ze eruit ziet… Ze voelt zich gewoon helemaal zichzelf als ze ze aan heeft! En juist dit puntje is voor mij heel erg belangrijk want… En hier komt het…


Gekrenkt in mijn waardigheid: niet lekker in je vel zitten

Vroeger toen ik een jaar of 15 was toen liep ik OOK in andere kleren rond dan andere vriendjes en vriendinnetjes. Ik zag dat, ik wist dat, ik voelde dat aan alles, maar mijn ouders hebben mij dat ALTIJD laten doen. Altijd!
Ze hebben nooit gezegd: “Trek die kleren niet aan. Trek een andere trui aan, want deze is lelijk. De combinatie staat niet…” Ze hebben me altijd in mijn waarde gelaten en daar ben ik ze ZO dankbaar voor! Dit heeft zo'n positief effect gehad op mijn mindset. Dat gaf mij een prettig gevoel in de kleding die ik droeg, omdat ik ze graag wilde dragen en omdat ik me er altijd fijn in voelde. Was het altijd de mooiste kleding? Misschien niet, maar goed… Wie bepaalt wat mooi is of niet? 😉 Ik voelde me lekker in die kleding. Op mijn werk droeg ik ook die kleding. Mijn kleding was altijd netjes: niet kapot, niet vies. Maar het was andere kleding dan anderen droegen.

Op een dag op mijn werk, werd ik speciaal naar kantoor geroepen. Ze probeerden het mooi in te pakken, dat weet ik nog, maar het kwam er op neer dat ik die kleding niet meer mocht dragen. Op het moment dat ik die kleding droeg, hadden ze me niet aangesproken. Nee, dat deden ze de dag daarop, toen ik al andere kleding aan had. Ze vonden die kleding van de dag daarvoor niet gepast. De kleding die ik die dag aan had vonden ze wel prima, maar goed… Ik weet PRECIES wat ik aanhad: gekleurde gympen, beenwarmers, een joggingbroek die net onder mijn knieën viel, zodat de beenwarmers goed naar voren kwam, daarboven een shirt. Helemaal netjes, helemaal anders dan iedereen die daar rondliep, maar wel schoon en de combinatie was ook wel oké. Maar het was gewoon anders. Ik voelde me echt GEKRENKT in mijn waardigheid. Ik voelde me daar echt verdrietig over! Thuis had ik het er met mijn moeder over en die werd ZO boos! Die zei: “Ik ga er naartoe en spreek ze erop aan!” “Nee, mam. Alsjeblieft niet!” Het laatste wat ik wilde is dat mijn moeder zich daarmee bemoeide!   

Daarom heb ik nu deze mindset

Soms denk ik terug aan dat moment. Ik herken namelijk NU die woede die mijn moeder toen voelde. Als mijn dochter niet de kleding zou mogen dragen die ze wil dragen, dan voel ik me pissig worden. Dan denk ik: “Jeetje, waarom niet? Wat is er mis met een nette kledingdracht?” Mijn kleding was toen gewoon netjes, schoon, niet kapot en ik liep ook niet in mijn blote kont… Ik weet nu wel beter. Ik kijk zelf ook heel anders naar mensen en oordeel niet meer. Ja, ik deed dat vroeger heel veel. NU doe ik het bijna niet meer. Dat is een stap vooruit in mijn mindset.
Als ik het WEL doe, dan kijk ik eerst naar mijn eigen mindset: “Wat wringt er bij mij dat ik zo over die mensen denk?” Ik betrek alles op mezelf. Toen met die kleding ook. Ik vond het ZO erg dat ik die kleding niet mocht dragen. Vroeg me serieus af WAAROM het niet mocht. De reden was omdat zij het niet vonden passen in de organisatie. Als ik daaraan terugdenk kan ik dat nu goed hebben. Toen was ik wat labieler… Nja, labieler is niet het juiste woord. Ik dacht wel:  “Shit, wat nu? Als ze dat zo graag willen, dan draag ik wel wat anders, al wil ik dat eigenlijk niet.” NU zou ik niet meer zo hebben gereageerd. Ach, het zal ook wel wat met de leeftijd te maken hebben denk ik… en met de groei van mijn eigen mindset natuurlijk.

Maar nu denk ik: hoe kun je iemand door zoiets kleins, iemand ZO anders in zijn vel laten voelen. Het was voor mij ECHT zo’n vervelende situatie dat het nu weleens bij mij naar bovenkomt als ik zo’n scenario bij iemand anders zie.
Hoe fantastisch zou het zijn als mijn kinderen kunnen doen waar ze prettig bij voelen. Stel dat zij ooit bij een werkgever worden aangesproken over hun kleding, dat zij dan weten dat dat niet de plek is waar zij moeten zijn. Dat was voor mij toen ook duidelijk. Toen twijfelde ik of ik daar wilde blijven werken, maar die gebeurtenis was voor mij echt doorslaggevend. 

Op bepaalde vlakken ben ik daar wel in mijn waarde gelaten. Ik was nogal van het haren verven: knalblauw of felroze. Het was best wel extreem. Daar zeiden ze niet direct iets van. Waarschijnlijk omdat dat er toch al in zat en ik het niet zo gemakkelijk meer kon veranderen.    Maar ik merkte aan ALLES dat het niet gewenst was. Ik voelde die spanning, die blikken van anderen, het achter mijn rug gepraat… Het was niet fijn. Ik wil me NOOIT meer in zo’n cultuur begeven. Ikzelf wil ook iedereen in zijn waarde laten: iedereen die bij me werkt, iedereen die ik zie. Ik vind dat ZO belangrijk! Bang voor de mening van anderen ben ik dan ook niet meer.

Loslaten: een belangrijk onderdeel van je mindset

Goed… Dit is dus 1 van de vele voorbeelden. Ik zag mijn dochter dus met haar sokken in haar badslippers en ik herkende mezelf er ook in. Ze weet wat ze wel en niet wil dragen. De discussie ga ik ook niet met haar aan: zij voelt zich daar prettig in. Als ik zou zeggen: “Jij moet DIE broek aandoen, want die vind IK mooier.” Hoe voelt zij zich dan? Misschien voelt ze zich ellendig als ze die broek draagt. Wie ben ik dan om daar iets van te zeggen?

In het begin was het misschien wat anders. Die combinaties die ze aan hadden, zou ik zelf niet gekozen hebben, maar mijn kinderen waren HELEMAAL gelukkig! Helemaal happy met wat ze dragen.

Hier begint het al. Het stukje loslaten. Die verandering in je mindset. Die controle loslaten. Iets wat je ZELF hebt meegemaakt, hoeft niet zo te zijn voor je kinderen. Die scenario's gaan niet altijd op. Ik probeer altijd zoveel mogelijk te luisteren naar wat mijn dochters willen. Natuurlijk mogen ze niet alles, maar ik probeer wel altijd goed naar ze te luisteren. Dit is in mijn ogen heel erg belangrijk. Niet alleen voor je eigen mindset, maar ook voor de mindset van je kinderen. Ik weet wat het kan doen met hun eigenwaarde, hun intrinsieke motivatie, hun zelfverzekerdheid en hoe ze naar andere kinderen kunnen reageren. In alles! Als ik kijk naar Bo, mijn oudste, die mocht een survivaltraining bijwonen.

“Nou, Bo. Welke sportkleding wil je aan? Zal ik mee naar boven lopen om te kijken wat je hebt?” Ze had 3 sportbroeken: een soort legging, een korte roze tot net boven haar knieën en de ander was een kort broekje.
Ik zei: “Nou, kies maar uit deze 3. Je hebt geen andere sportbroeken, dus je moet hier uit kiezen.”
“Nou, mam. Die roze hoef ik niet, die vind ik stom! Die wil ik ECHT niet aan!” In mijn ogen was dat juist de fijnste broek die ze kon dragen tijdens zo’n survivaltraining, maar zij had ZO erg die mening dat ze hem vooral NIET wilde dragen. Helemaal fijn dat zij zich zo uitspreekt! Dat ze dat tegen me durft te zeggen. Wie ben ik dan om te zeggen dat ze dat aan moet trekken? Misschien voelt zij zich wel de hele dag rete-rot als ze die broek draagt!

Kijk, ik heb die ervaring en dat gevoel van vroeger. Voor mij is dit voorbeeld erg makkelijk om zo mee om te gaan. Ik probeer dit op alle vlakken zo te doen.

Andere mindset als ouder

Hoe ik dingen vroeger heb meegemaakt, hoeft voor mijn dochter niet zo te zijn. Als we bijvoorbeeld naar de bergen gaan met de tent, vinden we dat fantastisch: mijn kinderen vinden dat super fantastisch en Tom en ik ook. Maar het zou zomaar eens kunnen dat ze er over een tijdje geen reet meer aan vinden. Dat ze supergraag in het vlakke Nederland op een camping bij een zwembad willen zitten. Dat kan! Dan kan ik ze straks als ze ouder zijn onze zin doordrijven en TOCH naar de bergen gaan, maar dan zit ik met chagrijnige pubers waar geen land mee te bezeilen valt. Tja… Vind ik ook niet fair! Ja, het is een stukje geven en nemen, maar het is OOK vakantie. Dan mogen er ook dingen gedaan worden die ZIJ leuk vinden. Dan mag er geluisterd worden naar hun wensen. We kunnen daarover praten en overleggen en dan komen we er samen uit. Dan pakken we een klein stukje bergen en een klein stukje vlakke camping met zwembad.


Aan tafel eten. Ook zoiets! Ik leerde dat je moest blijven zitten, totdat iedereen klaar is, want dat is netjes. Daar had ik vroeger zo’n hekel aan! Soms kwamen er hele langzame eters eten en toen dacht ik: “Moet ik daar nu echt op wachten?” Dan had ik tijd tekort om leuke dingen te doen! Zo’n kind verveelt zich, irriteert zich misschien wel kapot! Tijd voor jezelf, me time, is ook voor een kind belangrijk.
“Tom, wat vind je ervan als de kinderen van tafel mogen als zij klaar zijn?” vroeg ik hem een tijdje terug. Nu had hij diezelfde opvoeding gehad, dat je gewoon moest blijven zitten. Dit zit bij velen vastgeroest in de mindset.
“Waarom? Wie bepaalt dat DAT de norm is?” vroeg ik hem. “Dat is niet een bepaalde harde regel die geschreven staat. We doen het wel, omdat dit een diepgewortelde gewoonte is, vast in een mindset, maar nu zijn wij volwassen. Kunnen we die gewoonte niet doorbreken?” En dat hebben we gedaan. Als er nu iemand eerder klaar is, mag ze gewoon lekker gaan spelen en dat is heerlijk! Wat meer me time voor een kind. We starten tegelijk met eten. Kletsen gezellig wat, eten rustig en als iemand eerder klaar is, mag ze van tafel. Heeft niks met ongezelligheid te maken: het is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Vinden wij, althans. Tijd voor jezelf is voor je kinderen ook belangrijk.

Meestal blijven wij wel zitten tot de laatste is uitgegeten. Het is weleens voorgekomen dat een van mijn dochters helemaal alleen aan tafel zat, maar… zij lijdt er niks van! Ikzelf lijd er ook helemaal niks van als ik alleen eet. Helemaal niks! Het is maar net hoe je hier zelf in staat. Je moet die verandering in je mindset durven maken.

Wat is jouw mindset hierin?

Hoe kijk jij naar jouw kinderen? Moeten zij dingen doen, omdat jij het OOK zo heb gedaan? Moeten zij sommige dingen juist laten, omdat jij die NIET hebt gedaan? Ga jij eens kijken hoe jij hier instaat. Wat is jouw mindset in dit opzicht? Zeg jij dat ze iets niet mogen en zit daar een gegronde reden achter? Of is het meer dat jij dat jij dat zo hebt geleerd en dat je kinderen dat ook zo moeten doen? Is er sprake van een vastgeroeste mindset? Komt dit echt vanuit jouw intrinsieke motivatie? Kijk eens of je het ECHT zo wil, echt zo VOELT of dat het een soort van aangeleerd trucje is. Een valse intrinsieke motivatie. Probeer het eens een keer anders te doen en kijk eens wat er dan gebeurt. Het gaat erom dat je je breder openstelt en kijkt of je het vanuit je EIGEN gevoel en verlangen gaat, of het om een aangeleerde gewoonte hebt die je wil doorbreken! Zo zul je een hoop progressie maken op het gebied van je eigen mindset.

Misschien wordt het wel een stuk gezelliger aan tafel!

 Liefs,

Tamara

Over de schrijver
Tamara is Mindset- en Inspiratiecoach en heeft al meer dan 2000 mensen op verschillende gebieden gecoacht en begeleidt. Met haar Motivatieservice en Progressieplanner inspireert en motiveert ze mensen zodat ze hun droomleven gaan realiseren. Wil jij dat ook? Check haar podcast, blog, e-book of website.
Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down